Afscheid

unknownWij hebben onlangs weer afscheid moeten nemen van een jongen die bij Sabine op de dagopvang/logeeropvang verblijft. Heel plotseling, hij lag naast Sabine op de kamer tijdens het logeerweekend toen hij onverwachts overleed.

Hij zou volgend jaar ook bij Sabine in de wooninstelling gaan wonen. Maar dit heeft niet meer zo mogen zijn.

Het is elke keer weer een wake-up call als er een van de kinderen komt te overlijden. Je weet wel dat ze kwetsbaar zijn maar toch blijft de dood nog iets ongrijpbaars. Maar aan de andere kant toch ook weer niet, als ze weer eens ziekelijk zijn.

Dit is bij Sabine niet anders, toen ze vier jaar oud was is ze ons ook bijna eens ontvallen na een dubbele longontsteking. Maar toch is ze er telkens weer bovenop gekomen. Sinds haar geboorte krijgt ze dagelijks een vijftal medicijnen, wat doet dit allemaal met haar lichaam. Het zal nooit goed zijn.

Het is iets heel onnatuurlijks om over de dood na te denken als het je kind betreft. Maar met een ernstig gehandicapt kind weet je dat dit er een keer aankomt. Hier wil je het liefst niet te vaak aan denken, maar met het overlijden van een lotgenoot wordt je daar toch weer aan herinnerd.

Carpe diem, Pluk de dag

Geef een reactie